Najczęstszą i najpoważniejszą formą anoreksji jest anoreksja mentalna (a zatem nie zdeterminowana organicznie) w wieku dorastania. Po raz pierwszy opisał ją w połowie XIX wieku E. Lasčgue i W. Gull. Anoreksja tego typu ma przejawy podobne do histerii i dotyka zwykle dziewcząt, które podporządkowują sobie najbliższe otoczenie, bywają rozpieszczane i stawiane w centrum uwagi, pochodzą ze sfer o wyższym statusie społecznym i materialnym. Rzadziej anoreksja pojawia się na skutek jakiegoś szoku emocjonalnego lub łatwo zauważalnych konfliktów i napięć psychicznych. Zwykle przyczyny anoreksji są niedostrzegalne dla samych zainteresowanych i ich bliskich. W 45% przypadków anoreksja jest poprzedzana przejściem na dietę odchudzającą. W 40% przypadków pojawia się w kontekście silnej rywalizacji w ramach więzi rodzinnych lub w odniesieniu do innych osób, mających ważne znaczenie emocjonalne.
Osoba dotknięta anoreksją nie martwi się tym zaburzeniem. Twierdzi, że czuje się dobrze i że nie ma potrzeby jeść więcej, niż to czyni. Nie jest to jednak prawdą, gdyż w rzeczywistości osoba ta przeżywa niepokój, zamyka się w sobie, uruchamia mechanizmy obronne, a jej relacje z innymi ludźmi stają się coraz bardziej powierzchowne i niespokojne. Gdy problem zaczyna przybierać dramatyczne rozmiary, wtedy osoba dotknięta anoreksją zaczyna negować podstawowe fakty. A gdy najbliżsi przymuszają ją do jedzenia, wtedy broni się poprzez wymioty, zażywa środki przeczyszczające, podaje błędne informacje o aktualnej wadze ciała, albo przeciwnie: odżywia się po kryjomu i popada w czasową bulimię.
Wraz z rozwojem choroby widać coraz wyraźniej, że to, co wydawało się problemem wewnątrz-psychicznym osoby odmawiającej przyjmowania pokarmów, okazuje się problemem interpersonalnym. Zaczyna się etap otwartej walki w postaci coraz silniejszych nacisków, by osoba dotknięta anoreksją zaczęła wreszcie jeść. W odpowiedzi przychodzi zwykle jeszcze bardziej radykalne odrzucenie wszelkich pokarmów. Wtedy staje się jasne, że dotychczasowe kompromisy z chorym były błędem i rodzina zwraca się do lekarzy o pomoc medyczną. U osoby chorej agresywna obrona przemienia się stopniowo w kruchość emocjonalną, apatię i smutek, a jej ciało traci czasem nawet połowę swojej normalnej wagi. Następuje spowolnienie metabolizmu, pojawia się anemia i zaburzenia hormonalne.
Jakie mogą być inne przyczyny anoreksji?
Jakie osoby są szczególnie podatne na tę chorobę?
Uważam, że głównie podatne na anoreksję są osoby zakompleksione, przede wszystkim na punkcie swojego wyglądu, choć nie tylko - również te, czujące się niedoceniane, chcące za wszelką cenę zwrócić na siebie uwagę. Wydaje mi się, że anorektycy to często ludzie słabi psychicznie, posiadający również inne poważne problemy, z którymi zwyczajnie nie umieją sobie poradzić.
OdpowiedzUsuńAnoreksja, temat który ciągle się drąży.
OdpowiedzUsuńMoim zdaniem, każda z nas jest na to narażona. Ale w szczególności zależy to od psychiki, to prawda.
Kobiety... chcą pięknie wyglądać za wszelką cenę.
Zdjęcie, które umiejściłaś- brak słów. Szczerze to wręcz nie dobrze mi się zrobiło. Przecież to kościotrupy.
Z pewnością jest to choroba psychiczna. Najsmutniejsze jest to, że w Polsce nie można tego leczyć publicznie.
To jest poprostu chore. Młode dziewczęta zafascynowane modelkami myślą ze chude zwojują świat. Do tego stopnia są zaślepione że nie widzą, że odchudzanie stało się ich obsesją. Szkoda mi takich dziewczyn bo naprawdę nie wiedzą jaką krzywdę sobie wyrządzają. jak dla mnie to najgorsza choroba jaka może tylko być. Bo niszczy nieskażone umysły młodych dziewczynek.
OdpowiedzUsuńAnoreksja to poważny problem, moim zdaniem najbardziej podatne na zachorowanie są osoby młode, które pod wpływem mediów nie są w stanie zaakceptować samych siebie i kopiują wzorce zaczerpnięte z reklam i różnego rodzaju programów. Inna przyczyna może tkwić w tym, iż anoreksja staje się dla nich sposobem na życie ucieczką od problemów.Najważniejsze moim zdaniem jest wczesne wykrycie problemu o przez to możliwie skuteczna i szybka pomoc.
OdpowiedzUsuńAnoreksja to straszna choroba i przykład jak piękna, młoda dziewczyna dążąca za modą i byciem jeszcze piękniejszą wyniszcza siebie i swój organizm. Zamiast byc piękną staje się szkaradą. Często zaczyna się od modelingu lub niewinnego komentarza ze strony koleżanek na temat tłuszczyku. Kiedyś czytałam artykuł o dziewczynie, u której kompleksy powstały właśnie przez komentarz koleżanki. Przecież takie kościotrupy nikomu się nie podobają. Każda marzy o długich, szczupłych nogach, ale to co jest najważniejsze leży w naszym wnętrzu. Może zdobędziemy zainteresowanie czyjeś naszą urodą, ale nigdy go nie zatrzymamy przy sobie nie pielegnując charakteru i rozwiajając osobowości.
OdpowiedzUsuń